Η Πάργα δένει τις ιστορίες της στην ανέμη κι όπως τις ξετυλίγει μας δίνει τις μοναδικές ζωγραφιές της. Και τι δεν έχει να αφηγηθεί αυτός ο τόπος…

Στην αρχαιότητα υπήρξε λιμάνι της Ηπείρου με την ονομασία Ελαία. Αργότερα με βάση τα αρχαία κείμενα του Πλουτάρχου και του Πτολεμαίου αναφέρεται ως ελληνιστική πόλη Τορύνη ή Τορώνη (3ος, 4ος αιώνας π.Χ). Υπήρξε καταφύγιο των Ηπειρωτών για να αποφύγουν τις επιδρομές στην διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου, αλλά και αργότερα. Αυτή όμως η πλεονεκτική γεωγραφική της θέση την κατέστησε ευάλωτη σε εισβολές και επιθέσεις πειρατών και ληστών.

Από το 1360 έως το 1393 βρισκόταν υπό την προστασία των Νορμανδών, αλλά το 1400 την κατέλαβε ο ληστής Μπογκόης. Μετά την αποχώρησή του το 1401 υπέγραψε συνθήκη με την Βενετία, η οποία διήρκεσε περίπου 400 χρόνια (1401-1797). Κατά την διάρκεια της ενετικής κατοχής η πόλη οχυρώθηκε, χτίστηκε το κάστρο της, αναπτύχθηκε οικονομικά και μετατράπηκε σε εμπορικό κέντρο στρατηγικής σημασίας. Ακολούθησε η γαλλική κυριαρχία το 1797 και το 1814 η αγγλική, ώσπου οι Άγγλοι την πούλησαν το 1819 στον Αλή Πασά. Το τίμημα ήταν 150.000 λίρες, τις οποίες συγκέντρωσε ο Αλή Πασάς με έκτακτο πρόσθετο φόρο που επέβαλε στο πασαλίκι του. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Αλή Πασάς πολιορκούσε για πολύ καιρό την Πάργα, αλλά δεν είχε καταφέρει να την κατακτήσει. Είχε δε κατασκευάσει ένα κάστρο στην Ανθούσα, σε ένα ύψωμα λίγο έξω από την Πάργα, για να μπορεί να συντονίζει από εκεί την πολιορκία. Το κάστρο σώζεται σε σχετικά καλή κατάσταση μέχρι σήμερα. Μετά την πώληση της Πάργας οι 4000 κάτοικοί της αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν και να καταφύγουν στην Κέρκυρα. Πριν επιβιβαστούν στα πλοία προσπάθησαν να πάρουν μαζί τους τα ιερά σκεύη και τα κειμήλια από τις εκκλησιές, αλλά οι Άγγλοι τους εμπόδισαν. Τότε στράφηκαν απελπισμένοι προς το νεκροταφείο, ξέθαψαν τα οστά των νεκρών και τα έκαψαν στην πλατεία μπροστά στα Άγγλους. Ύστερα φόρτωσαν την τέφρα των νεκρών σε σάκους και τους πήραν μαζί τους. Ο ξεριζωμός των Παργινών αποτέλεσε μελανή σελίδα στην ιστορία και ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες, οι οποίοι τον αποτύπωσαν στα έργα τους. Επίσης ο θρήνος των ξεριζωμένων αποδόθηκε μέσα από τοπικά δημοτικά τραγούδια. Παρόλο τον ξεριζωμό ωστόσο πολλοί Παργινοί και Σουλιώτες συνέχισαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ελληνική επανάσταση, με κάποιους από αυτούς, όπως ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Κίτσος Τζαβέλας να γίνονται γνωστοί στο πανελλήνιο για τους αγώνες και την ανδρεία τους.

Η Πάργα ελευθερώθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1913 και τότε οι ξεριζωμένοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους.

Το κάστρο έχει άπλετη θέα προς την παραλία του Βάλτου και μπορείς αν το θελήσεις να κατηφορίσεις προς τα εκεί ακολουθώντας τον πλακόστρωτο δρόμο που οδηγεί στην παραλία. Ο Βάλτος είναι η μεγαλύτερη παραλία του οικισμού, καθώς προσεγγίζει σε μήκος τα 3 χλμ. Μικρότερες παραλίες εντός του οικισμού είναι το Κρυονέρι απέναντι από την βραχονησίδα Σκορδά και λίγο ανατολικότερα το πίσω Κρυονέρι που περιστοιχίζεται από ψηλούς βράχους. Στα 3 χλμ ανατολικά της Πάργας βρίσκεται η παραλία του Λίχνου μέσα σε ένα καταπράσινο περιβάλλον και σε κοντινή απόσταση ο γραφικός κολπίσκος του Άη Γιαννάκη, με την υποβρύχια πηγή γλυκού νερού. Ο δήμος Πάργας ανήκει διοικητικά στο νομό Πρέβεζας, αν και περικλείεται εδαφικά από το νομό Θεσπρωτίας και έχει έδρα του το Καναλλάκι. Ο πληθυσμός της ευρύτερης περιοχής του δήμου, στην οποία περιλαμβάνονται επίσης οι τοπικές κοινότητες Αγιάς, Ανθούσας και Λιβαδαρίου, ανέρχεται σε 12.747 κατοίκους.

Τους καλοκαιρινούς μήνες έχει καθημερινή ατμοπλοϊκή σύνδεση με τους Παξούς και τους Αντίπαξους. Επίσης συνδέεται με την Αμμουδιά, καθώς και με την Λευκάδα και την Κέρκυρα. Σε απόσταση μόλις 15 χλμ. βρίσκεται το αρχαίο Νεκρομαντείο και ο ποταμός Αχέροντας.